Παιδαγωγικό Θέατρο: Ορισμοί και Προσδιορισμοί

Περίληψη: Μια εμπεριστατωμένη ανασκόπηση των διαφορετικών ορισμών και προσεγγίσεων του θεάτρου στην εκπαίδευση, από τη διεθνή και ελληνική βιβλιογραφία. Το άρθρο εξετάζει τους όρους “δημιουργικό δράμα”, “θεατρικό παιχνίδι”, “δραματοποίηση” και άλλες τεχνικές, αναδεικνύοντας τη σύγχυση στην ορολογία και προτείνοντας μια ενοποιητική προσέγγιση.

---

Εισαγωγή: Το Πρόβλημα της Ορολογίας

Οι περισσότερες μελέτες για τις “εκπαιδευτικές” παραστατικές τέχνες προέρχονται από το εξωτερικό. Σε αυτές συχνά παρατηρούνται διπλοί ορισμοί και ασάφειες ως προς το περιεχόμενο και τη φόρμα διαφόρων τεχνικών.

Όπως παρατηρεί ο James S. Catterall στο κείμενό του Research on Drama and Theater in Education, το πρόβλημα οφείλεται, μεταξύ άλλων, στο γεγονός ότι δεν έχει διαμορφωθεί μια τυποποιημένη ορολογία για τις διαφορετικές δραματικές δραστηριότητες που χρησιμοποιούνται στην εκπαίδευση.

Παράλληλα, οι διάφορες μεταφράσεις στην Ελλάδα αποδίδουν με διαφορετικούς όρους τις ίδιες έννοιες και κάνουν δύσκολη την κατηγοριοποίηση και μελέτη τους.

Δράμα ή Θέατρο;

Ξεκινώντας, θα πρέπει να σταθούμε σε μια ενδιαφέρουσα μετατόπιση που δημιουργείται ήδη από τη μετάφραση των δύο όρων. Η ελληνική λέξη δράμα (από το δρᾶν, «πράττω, ενεργώ») μεταφέρεται στην αγγλική ως drama και χρησιμοποιείται, μεταξύ άλλων, για να προσδιορίσει μορφές θεατρικής/δραματικής παιδαγωγικής στις οποίες ο συμμετέχων δεν είναι απλώς θεατής αλλά δρα ενεργητικά. Αντίστοιχα, η ελληνική λέξη θέατρο (από το θεῶμαι, «παρατηρώ, βλέπω») μεταφέρεται στην αγγλική ως theatre/theater, όρος που χρησιμοποιείται κατεξοχήν για να δηλώσει τον χώρο, την τέχνη και την οργανωμένη θεατρική πράξη.

Έτσι, η αντιστοίχιση των όρων δεν είναι απολύτως ευθύγραμμη: το ελληνικό δράμα αντιστοιχεί στο αγγλικό drama, το οποίο στο πεδίο της εκπαίδευσης μπορεί να δηλώνει κυρίως μια ενεργητική, συμμετοχική διαδικασία, ενώ το ελληνικό θέατρο αντιστοιχεί στο theatre/theater, που μπορεί να αναφέρεται τόσο στον χώρο όσο και στην τέχνη ή την παράσταση. Η διαφοροποίηση αυτή προσθέτει ένα ακόμη επίπεδο δυσκολίας στην προσπάθεια να ορίσουμε και να ταξινομήσουμε τις δραστηριότητες του θεάτρου στην εκπαίδευση.

Ήδη, επομένως, εμφανίζεται μια πρώτη δυσκολία: στην ελληνική γλώσσα συνηθίζουμε να χρησιμοποιούμε τους όρους δράμα και θέατρο με τρόπους που δεν ταυτίζονται πάντοτε με τις αντίστοιχες χρήσεις τους στην αγγλόφωνη βιβλιογραφία.

Διεθνείς Ορισμοί

James S. Catterall

Ο Catterall δίνει τους εξής ορισμούς:

• Δράμα στην τάξη (Classroom drama): Ο όρος αναφέρεται στη χρήση του δράματος στη σχολική τάξη. Μια τέτοια δραστηριότητα συνήθως καθοδηγείται από τον εκπαιδευτικό ή από τους ίδιους τους μαθητές και μερικές φορές περιλαμβάνει τη βοήθεια ή καθοδήγηση από έναν ειδικό στις παραστατικές τέχνες. (Άλλοι όροι: εκπαιδευτικό δράμα, εκπαιδευτικό θέατρο)
• Δημιουργικό δράμα (Creative drama): Ο όρος αναφέρεται κυρίως στις αυτοσχεδιαστικές δραστηριότητες στις οποίες οι συμμετέχοντες εφευρίσκουν φανταστικές καταστάσεις και χαρακτήρες που τους επιλέγουν μόνοι τους, με ή χωρίς καθοδήγηση από τον εκπαιδευτικό ή τον καθοδηγητή. Η λέξη «δημιουργικό» αναφέρεται στην εφευρετικότητα που τα παιδιά φέρνουν στο δρώμενο, ενορχηστρωμένα ή αυθόρμητα.
• Παιχνίδι Φαντασίας (Fantasy play): Τέτοιες δραστηριότητες αφορούν πολύ μικρά παιδιά (έως 5 ετών) που τείνουν να παρουσιάζουν ένα μεγάλο ποσοστό εφευρετικότητας ακόμα και στις πιο χιλιοειπωμένες παιδικές ιστορίες.
• Θεματικό Παιχνίδι Φαντασίας (Thematic fantasy play): Είναι το δρώμενο που οδηγείται από κάποιο ή κάποια θέματα.

Jed H. Davis και Mary Jane Evans

Οι Davis και Evans[^1] προσδιορίζουν ως εξής τα διάφορα είδη:

• Καθοδηγούμενο δράμα (Guided drama): Περιλαμβάνει Δημιουργικό δράμα (Creative drama) ή Παιδικό δράμα (Child drama)
• Συμμετοχικό Θέατρο/δράμα (Participation Theatre/Drama): Αφορά το δρώμενο στο οποίο συμμετέχουν και μέλη από το κοινό
• Θέατρο (Theatre): Περιλαμβάνει μόνο την καλλιτεχνική εκείνη φόρμα όπου το κοινό και οι ηθοποιοί είναι ξεκάθαρα διαχωρισμένοι

Dee Dickinson

Η Dickinson[^2] προσδιορίζει το δημιουργικό δράμα ως τη δραστηριότητα όπου:

«Οι μαθητές ακούν ή διαβάζουν μια ιστορία ή ένα ποίημα, ή ακούν ένα μουσικό κομμάτι, ή βλέπουν έναν πίνακα ζωγραφικής και σχεδιάζουν πώς να το αποδώσουν δραματικά. Αναγνωρίζουν ή, αν χρειαστεί, αναπτύσσουν την πλοκή, διαλέγουν χαρακτήρες, δημιουργούν ένα σκηνικό και αυτοσχεδιάζουν τον διάλογο και τη δράση. Μαζί με τους θεατές (μαθητές που δεν είναι στο δρώμενο) κριτικάρουν την απόδοση, αποφασίζουν τι είναι καλό και τι πρέπει να βελτιωθεί και επαναλαμβάνουν εφαρμόζοντας τις προτεινόμενες αλλαγές. Κατόπιν κοινό και παίκτες αλλάζουν ρόλους. Πρόκειται για μια διαδικασία συνεργατική, που αναπτύσσει τη γρήγορη και αυθόρμητη σκέψη, την επίλυση προβλημάτων, την αυτοπεποίθηση και την παρουσία, τη συγκέντρωση, καθώς και ικανότητες κριτικής και αναλυτικής σκέψης.»

Sibel Tatar

Η Sibel Tatar[^3] επισημαίνει ότι:

«Παρόλο που αρκετοί όροι έχουν χρησιμοποιηθεί αναφερόμενοι στο δράμα στην τάξη (Classroom Drama) όπως: δημιουργικό δρώμενο (Creative Dramatics), εκπαιδευτικό δράμα (educational drama), θεατρικά παιχνίδια (theater games), κοινωνικοδραματικό παιχνίδι (sociodramatic play), δράμα ρόλων (role drama), παιχνίδι ρόλων (role play), οι όροι-ομπρέλα που αγκαλιάζουν τους διαφόρους τύπους αυτοσχέδιου και άτυπου δράματος που χρησιμοποιούνται στην τάξη είναι το δημιουργικό δράμα (creative drama) και δράμα στην εκπαίδευση (drama in education).»

Bruce Robbins

Ο Robbins[^4] αναφέρει:

«Οι ειδικοί υπογραμμίζουν ότι η χρησιμοποίηση των δραματικών τεχνικών ως μέθοδος διδασκαλίας δεν είναι το ίδιο πράγμα με τη διδασκαλία της θεατρικής αγωγής. Το θέατρο είναι μια μορφή τέχνης που εστιάζει σε ένα προϊόν, μια παραγωγή έργου για ένα ακροατήριο. Το δράμα στην τάξη—συχνά αποκαλούμενο ως δημιουργικές δραματικές ασκήσεις για να διαχωριστεί από το θέατρο—είναι άτυπο και εστιάζει στη διαδικασία της δραματικής ενεργοποίησης προς χάριν του μαθητευόμενου, όχι του κοινού. Στο δράμα στην τάξη δεν μαθαίνει κανείς για το θέατρο αλλά μαθαίνει μέσω του θεάτρου.»

Adam Blatner

Ο Blatner[^5] αναφέρει:

«Το παιχνίδι των ρόλων (role playing)—ένα παράγωγο του κοινωνικού δράματος (sociodrama)—είναι μια μέθοδος για να εξερευνήσει κανείς θέματα που σχετίζονται με σύνθετες κοινωνικές καταστάσεις. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την εκπαίδευση επαγγελματιών ή σε μια τάξη για την κατανόηση της λογοτεχνίας, της ιστορίας ή ακόμα και των επιστημών.»

Άλλοι Ορισμοί

Η Judith Kase-Polisini, σημαντική μελετήτρια του δημιουργικού δράματος, ορίζει το creative drama ως ομαδική δημιουργική διαδικασία υπό την καθοδήγηση ενός εμψυχωτή, με τη χρήση θεατρικών τεχνικών όπως η παντομίμα και ο φωνητικός αυτοσχεδιασμός.

Στην ίδια παράδοση του creative drama, και σύμφωνα με τον ορισμό που έχει υιοθετηθεί από την Children’s Theatre Association of America, το δημιουργικό δράμα χαρακτηρίζεται ως αυτοσχεδιαστική, μη εκθεσιακή και προσανατολισμένη στη διαδικασία μορφή δράματος.

---

Ελληνικές Προσεγγίσεις

Χαρά Μπακονικόλα

Η θεατρολόγος Χαρά Μπακονικόλα[^6] αναφέρει για τον αυτοσχεδιασμό και το θεατρικό παιχνίδι:

«Οι όροι θεωρούνται άλλοτε ταυτόσημοι, άλλοτε σημασιολογικά τόσο όμοροι, ώστε να χρησιμοποιούνται σχεδόν αδιακρίτως από πολλούς ειδικούς. Σημαίνουν τη δραματική, δημιουργική ενεργοποίηση μιας ομάδας γύρω από κάποιο ερέθισμα (οπτικό, ακουστικό, απτικό, οσφρητικό, γευσιακό ή διανοητικό) που, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, αφορά την ανθρώπινη πραγματικότητα. Ωστόσο, θα πρέπει να επισημάνουμε ότι η αυτοσχεδιαστική διαδικασία συμβαίνει να υπηρετεί τη δραματοποίηση ενός κειμένου ή ακόμη και το στήσιμο μιας θεατρικής παράστασης.»

Για τη δραματοποίηση κειμένου η ίδια αναφέρει:

«Ο όρος δραματοποίηση στο θεατρικό χώρο σημαίνει κατ’ αρχήν τη μεταφορά ενός οποιουδήποτε λογοτεχνικού είδους στη σκηνή, χωρίς τη λογοτεχνική του μετάπλαση από κάποιον συγγραφέα-αναδημιουργό σε δραματικό κείμενο».

Θόδωρος Γραμματάς

Ο καθηγητής θεατρολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών Θόδωρος Γραμματάς[^7] αναφέρει ότι το θεατρικό παιχνίδι είναι:

«Η πιο ολοκληρωμένη και σύνθετη μορφή θεατρικής εμψύχωσης… Ουσιαστικά πρόκειται για παιχνίδι, όπως άλλωστε δηλώνει ο τίτλος του, ενώ παράλληλα διαθέτει και στοιχεία τα οποία ανάγονται στο χώρο του θεάτρου. Αρχικά είναι “δράση” με την ουσιαστική σημασία της έννοιας στο θέατρο.»

Αναφέρει ακόμα:

«Η πιο σημαντική σχέση του παιχνιδιού προς το θέατρο και το δάνειο απ’ αυτό είναι η έννοια του “ρόλου”. Το παιδί που μετέχει σ’ ένα θεατρικό παιχνίδι, μετέχει σε μια φαντασιακή, ψευδαισθητική κατάσταση την οποία συνειδητοποιεί και την οποία επιδιώκει, με στόχο την έκφραση, την απελευθέρωση και τελικά (έμμεσα) την αισθητική και παιδαγωγική του καλλιέργεια. Αυτό συντελείται με τη βοήθεια του “θεατρικού ρόλου” δια του οποίου το παιδί, κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού, μετατρέπεται σε “δρων πρόσωπο” και αποκτά τα χαρακτηριστικά εκείνα που απαιτεί ο “ρόλος” και η ομάδα στην οποία εντάσσεται λειτουργικά.»

Για τη δραματοποίηση ο ίδιος αναφέρει:

«Σε θεωρητικό επίπεδο, σημαίνει τη μεταγραφή και απόδοση ενός μη δραματικού κειμένου, με όρους και κώδικες θεάτρου, με τελικό στόχο την πρόσληψή του, ως τέτοιο, από τη συνείδηση ενός θεατή και όχι αναγνώστη.»

Λάκης Κουρετζής

Ο Κουρετζής[^8] αναφέρει:

«Ο όρος “θεατρικό παιχνίδι” έχει μεγάλη κατανάλωση στις μέρες μας. Το περιεχόμενο όμως του θεατρικού παιχνιδιού δεν είναι πάντα το ίδιο. Όσοι χρησιμοποιούν τον όρο σπάνια εννοούν το ίδιο πράγμα, το αυτό περιεχόμενο. Δύσκολα συλλαμβάνουν τη συνθετότητα ενός ολοκληρωμένου θεατρικού παιχνιδιού. Κάθε απόπειρα “μεταμφίεσης” και αναπαράστασης κάποιου “μύθου”, παιχνίδια κίνησης και έκφρασης δεν είναι ή δε φτάνουν να συνθέσουν ένα πλήρες θεατρικό παιχνίδι. Η μορφή και η δομή ενός ολοκληρωμένου θεατρικού παιχνιδιού αποτελείται από τέσσερις φάσεις και άπειρες τεχνικές και στηρίζεται σε τέσσερα βασικά επίπεδα (όπως άλλωστε ολόκληρη η θεατρική πράξη): α) Ψυχολογικό, β) Κοινωνικό, γ) Αισθητικό, δ) Παιδευτικό.»

Νίκος Γκόβας

Ο Γκόβας[^9] παρατηρεί εύστοχα:

«Οι διάφορες έννοιες και όροι χρησιμοποιούνται με διαφορετική σημασία, τόσο ανάμεσα στους θεωρητικούς όσο και ανάμεσα στους “πρακτικούς” της θεατρικής τέχνης.»

Κώστας Αμοιρόπουλος

Ο Αμοιρόπουλος[^10] πιστεύει:

«Ο όρος “θέατρο στην εκπαίδευση” είναι ανεπαρκής. Ακόμα κι όταν τον χρησιμοποιούμε με την καλύτερη πρόθεση, μπορεί να μας αποπροσανατολίσει μέσα από την καθημερινή χρήση του και να μας κατευθύνει αποκλειστικά προς τη διδασκαλία θεατρικών δεξιοτήτων και γνώσεων».

Υποστηρίζει ακόμα ότι ο όρος που χρησιμοποιείται στο εξωτερικό “δράμα στην εκπαίδευση” (ή εκπαιδευτικό δράμα) διαχωρίζει τον στόχο του θεάτρου στην εκπαίδευση από αυτόν του επαγγελματικού θεάτρου.

Άλκηστις

Η Άλκηστις[^11] για τη δραματοποίηση λέει:

«Δίνουμε στα παιδιά ευκαιρία να εκφραστούν δημιουργικά, δηλαδή να πουν τις ιδέες τους, να φτιάξουν ένα παραμύθι, μια ιστορία, να ζωγραφίσουν τα πρόσωπα, να συζητήσουν γι’ αυτά, ν’ αποφασίσουν τι ρόλο θα παίξει ο καθένας, να δώσουν διάφορες λύσεις στην ιστορία τους, ώστε να διαλέξουν την καλύτερη, να αναπτύξουν διαλόγους ελεύθερα και αυθόρμητα, να εμπλουτίσουν το έργο με μουσική, λογοπαίγνια, ποιήματα κ.λπ., να ετοιμάσουν πολύ απλά κοστούμια και σκηνικά, απ’ το τίποτα.»

Πρόσθετες Αναφορές

Στα Πρακτικά για τη Συνδιάσκεψη 2000 για το Θέατρο στην Εκπαίδευση, ο John Somers αναφέρει ότι το Εκπαιδευτικό δράμα (Drama in Education) απαιτεί μια ατμόσφαιρα διάθεσης για παιχνίδι:

«Πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι να παίξουμε με ιδέες, με τα σώματά μας, με τη φωνή, με τον εαυτό μας και με τους άλλους. Μπορούμε να θεωρήσουμε ότι το παιχνίδι των παιδιών και το θέατρο αποτελούν τα δύο άκρα μιας γραμμής. Το εκπαιδευτικό δράμα καταλαμβάνει το πεδίο ανάμεσά τους. Η διαφορά είναι το δράμα πραγματοποιείται με την παρέμβαση του εκπαιδευτικού.»

Επίσης στα Πρακτικά, η Γιάννα Πιττούλη μεταφράζει τον όρο Theatre in Education ως Θεατροπαιδαγωγικές ομάδες στην εκπαίδευση. Προσδιορίζει δε μέσα από σχετική βιβλιογραφία ότι τα προγράμματα των Θεατροπαιδαγωγικών ομάδων στην εκπαίδευση δεν είναι μια απλή παράσταση στο σχολείο αλλά ένα πρότυπο δραστηριοτήτων που, ενώ έχουν σχεδιαστεί από τις ομάδες, εμπεριέχουν το απρόβλεπτο και ολοκληρώνονται μέσω αυτού στις πρόβες των παιδιών.

---

Συμπέρασμα

Οι ορισμοί και προσδιορισμοί των διαφόρων τεχνικών είναι ατελείωτοι—σχεδόν όσοι και αυτοί που εφαρμόζουν το θέατρο στη διδασκαλία και στο σχολείο.

Μέσα απ’ όλη αυτή την έρευνα και καταγραφή διαφαίνεται καθαρά το πρόβλημα των πολλαπλών ορισμών για τις τεχνικές που εφαρμόζουν το θέατρο στην εκπαίδευση. Κάθε απόπειρα για κατηγοριοποίηση και ομαδοποίηση των διαφόρων “τεχνικών” μοιάζει να συμβάλει απλώς περισσότερο στη σύγχυση, καθώς αποτελεί μια ακόμα “εκδοχή των πραγμάτων”.

Ο δρόμος είναι εξαιρετικά μακρύς και ο μόνος τρόπος να τον περπατήσουμε είναι να κρατήσουμε μέσα μας όλες αυτές τις άλλοτε συμπληρωματικές και άλλοτε συγκρουόμενες απόψεις. Το μόνο σίγουρο είναι ότι το θέατρο θα εξακολουθεί να είναι θέατρο όσες μάσκες κι αν του φορέσουμε. Και αυτό το θέατρο και όχι το ποικιλοπροσδιοριζόμενο, θέλουμε να γνωρίσουμε στα παιδιά μας μέσα στη σχολική πραγματικότητα. Ας μάθουμε λοιπόν το θέατρο και τα στοιχεία που το γεννούν, με την ψυχή και όχι με το μυαλό και ας αφήσουμε τους θεωρητικούς να καταγράψουν αυτό που οι καλλιτέχνες και οι παιδαγωγοί κάνουν. Ίσως χρειαστεί να περάσουν ακόμα πολλά χρόνια για να φύγει η ομίχλη και ο χρόνος είναι πολύτιμος για να αναλωνόμαστε με διευκρινίσεις όσο τα πράγματα γεννιούνται και αναπτύσσονται μέσα στη δράση όλων εμάς που ασχολούμαστε με τις εφαρμογές του θεάτρου στην παιδεία.

Μια προσωπική αντίληψη
Νομίζω τελικά ότι για να αποφύγει κανείς την σύγχυση για όλες αυτές τις “τεχνικές” πρέπει να ξαναγυρίσει στα πρωταρχικά στοιχεία που δημιουργούν μια θεατρική πράξη. Κι αυτά είναι:
1) ο αυτοσχεδιασμός (με κίνηση, λόγο ή και τα δυο),
2) η υποκριτική (η έκφραση),
3) η σκηνοθεσία (διδασκαλία, εμψύχωση), και φυσικά
4) το “δραματικό” κείμενο (θεατρικό, μη-θεατρικό, αυτοσχέδιο).
Όλα όσα εξετάσαμε σε αυτό το άρθρο και στα οποία δόθηκαν τόσες πολλές ονομασίες γεννήθηκαν από τα παραπάνω. Ο καθένας ένιωσε απλώς την ανάγκη να δώσει μια ονομασία σε αυτό που έκανε και έτσι γεννήθηκε… το χάος. Δεν το αναφέρω αυτό ως κατηγορία, είναι απλά μια διαπίστωση.
Έτσι με βάση όσα έχω ήδη αναφέρει παραπάνω στο πεδίο του αυτοσχεδιασμού συναντούμε τις εξής παραλλαγές: Δημιουργικό δράμα (Creative drama), Παιχνίδι Φαντασίας και Θεματικό παιχνίδι Φαντασίας (Fantasy play & Thematic fantasy play), θεατρικά παιχνίδια, δράμα ρόλων και παιχνίδι ρόλων (role drama & role play) κοινωνικό δράμα ή κοινωνικοδραματικό παιχνίδι (sociodrama ή sociodramatic play), θεατρικό παιχνίδι (Κουρετζής, Μπακονικόλα, Γραμματάς) καθώς και άπειρες άλλες που χάριν συντομίας δεν αναφέρθηκα σε αυτές στο άρθρο μου αυτό (μανδύας του ειδικού, image theatre, θέατρο forum, κ.α.).
Στο πεδίο της θεατρικής έκφρασης/ υποκριτικής και της σκηνοθεσίας συναντούμε τις εξής παραλλαγές: Δράμα στην τάξη (classroom drama), καθοδηγούμενο δράμα (guided drama), συμμετοχικό θέατρο/δράμα (participation Theatre/Drama), μαθητικό θέατρο, εκπαιδευτικό δράμα/θέατρο, θέατρο στην εκπαίδευση, εκπαιδευτικό δράμα, κ.ά.
Στο πεδίο της δημιουργίας θεατρικού κειμένου: έχουμε την δραματοποίηση (όχι όπως την ορίζει η Άλκηστις που εμπίπτει στο πεδίο του αυτοσχεδιασμού αλλά περισσότερο όπως την ορίζει η Χ.Μπακονικόλα και ο Θ.Γραμματάς), την θεατροποίηση και τη συγγραφή πρωτότυπου κειμένου.
Καταλήγοντας θα ήθελα να υπενθυμίσω ότι όλες οι δραστηριότητες που περιέγραψα στο άρθρο αυτό, δημιουργήθηκαν με σκοπό αφ’ ενός την εξοικείωση των μαθητών με την τέχνη του θέατρου και αφ’ ετέρου τη χρήση τους από τον εκπαιδευτικό ως εκπαιδευτικά εργαλεία. Πιστεύω λοιπόν ότι, όταν αναφερόμαστε σε αυτές τις δραστηριότητες του εφαρμοσμένου στην εκπαίδευση θεάτρου, ο όρος «Παιδαγωγικό Θέατρο» είναι πλήρης, καθώς εμπεριέχει τον σκοπό της χρήσης τους, που είναι παιδαγωγικός. Τον προτείνω εδώ ως έναν ευρύτερο όρο για να περιλάβει τις διαφορετικές μορφές και τεχνικές που εξετάστηκαν παραπάνω.
*Αλίκη Κατσαβού: Ηθοποιός, Σκηνοθέτης και Καλλιτεχνική Διευθύντρια του Ινστιτούτου Παιδαγωγικού Θεάτρου Θεατρομάθεια.

• Αρχική δημοσίευση: Περιοδικό ΘΕΑΤΡΟμάθεια, Τεύχος 10ο (Μάιος–Αύγουστος 2005).

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ – ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ – ΠΗΓΕΣ

---