Γιατί τα παιδιά χρειάζονται το θέατρο ⭐

Θέλετε να προωθήσετε τη μόρφωση και τη φιλαναγνωσία; Θέλετε να διδάξετε στα παιδιά να φαντάζονται και να γεννούν πρωτότυπες ιδέες; Να καλλιεργήσετε την περιέργεια; Πηγαίνετε στο θέατρο μαζί με το παιδί σας.

Η μία μελέτη μετά την άλλη δείχνει ότι οι τέχνες είναι κάτι περισσότερο από επιφανειακή διασκέδαση. Σύμφωνα με έρευνα του UCLA, η συστηματική συμμετοχή στις τέχνες συνδέεται με καλύτερες σχολικές επιδόσεις και υψηλότερες βαθμολογίες στα τεστ. Οι μαθητές που βρίσκουν χρόνο για τις τέχνες συμμετέχουν επίσης περισσότερο σε κοινωφελείς δραστηριότητες και είναι λιγότερο πιθανό να εγκαταλείψουν το σχολείο. Τα δεδομένα αυτά, σύμφωνα με την αναφερόμενη έρευνα, ισχύουν ανεξάρτητα από το κοινωνικοοικονομικό υπόβαθρο ενός παιδιού.

Το θέατρο επίσης ενεργοποιεί τον θεατή να σκεφτεί και να συμμετέχει, πολύ περισσότερο από ό,τι, για παράδειγμα, ο κινηματογράφος. Αυτό συμβαίνει γιατί το θέατρο είναι ζωντανό και ολοκληρώνεται με το κοινό. Κάθε παράσταση μπορεί να διαφοροποιείται, ανάλογα με την ενέργεια και την ανταπόκριση των θεατών.

Ενώ οι ταινίες είναι ολοκληρωμένα έργα, κατά κάποιον τρόπο «κλειστά» και σταθερά, το θέατρο αφήνει χώρο για μια διαφορετική μορφή επικοινωνίας. Και δεν εννοώ απαραίτητα τη διάδραση και τη συμμετοχή των ίδιων των θεατών στα δρώμενα, αλλά και την ψυχική επαφή και την αμφίδρομη μετάδοση ζωντανών συναισθημάτων από τους ηθοποιούς στο κοινό και αντίστροφα.

Ενώ το θέατρο πυροδοτεί τη φαντασία, παράλληλα καλλιεργεί και τη διάρκεια της συγκέντρωσης. Τα παιδιά σήμερα μεγαλώνουν μέσα σε ένα περιβάλλον συνεχούς εναλλαγής εικόνων και ερεθισμάτων. Η δυνατότητα να παρακολουθήσουν μια ζωντανή ιστορία για μία ή μιάμιση ώρα, να ακούσουν και να παρατηρήσουν όσα συμβαίνουν στη σκηνή, αποτελεί μια διαφορετική εμπειρία.

Κι ενώ στην αρχή το να κάθεται ένα παιδί σε ένα σκοτεινό θέατρο μπορεί να μη μοιάζει κάτι φυσικό για εκείνο, η γοητεία που ασκεί το θέατρο μπορεί να το βοηθήσει να καλλιεργήσει τη συγκέντρωση και την ακοή και να εμβαθύνει σε αυτό που συμβαίνει, αντί να αντιδρά διαρκώς με ταχύτητα, όπως συμβαίνει συχνά μπροστά σε μια οθόνη ή σε ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι.

Η επαφή των παιδιών με το θέατρο μπορεί επίσης να λειτουργήσει ως αντίβαρο στην έντονη παρουσία της τεχνολογίας στην καθημερινότητά τους. Τα δεδομένα είναι διαθέσιμα και, με το πάτημα ενός κουμπιού, τα παιδιά μπορούν να βρουν απαντήσεις και να κάνουν υπολογισμούς. Η δημιουργική σκέψη, όμως, χρειάζεται και άλλου είδους ερεθίσματα: φαντασία, παρατήρηση, σύνδεση ιδεών και ανοιχτή εξερεύνηση.

Σε ποια ηλικία;

Όσο νωρίτερα, τόσο το καλύτερο.

Αν εμπνεύσουμε την αγάπη για το θέατρο από νωρίς, υπάρχουν περισσότερες πιθανότητες το παιδί να αναπτύξει τη δημιουργικότητά του και να αποκτήσει μια διά βίου εκτίμηση για τις παραστατικές τέχνες.

Ο παιδικός εγκέφαλος αναπτύσσει νέες συνάψεις ανάλογα με τα ερεθίσματα που λαμβάνει και οι εκπαιδευτικοί και οι γονείς μπορούν να πυροδοτήσουν αυτά τα μονοπάτια της δημιουργικότητας, γνωρίζοντας στα παιδιά τον μαγικό κόσμο του θεάτρου μέσα από πολλές διαφορετικές προσεγγίσεις.

Το σύνηθες έως τότε ήταν οι παραστάσεις να απευθύνονται σε παιδιά ηλικίας 5 ετών και άνω. Όμως όλο και περισσότεροι θίασοι δημιουργούν παραστάσεις για παιδιά από 3 ετών, ενώ αρκετοί πειραματίζονται και με παραστάσεις για παιδιά από 1,5 ή 2 ετών.

Παραπομπές

1. Catterall. James S. Catterall (1998), “Involvement in the arts and success in secondary school.” Η μελέτη βασίστηκε σε διαχρονικά δεδομένα περίπου 25.000 μαθητών και εξέτασε τη σχέση μεταξύ συμμετοχής στις τέχνες και ακαδημαϊκής επίδοσης.