2011 — Έφυγε από τη ζωή ο ηθοποιός και συγγραφέας Τάκης Χρυσούλης
1 Σεπτεμβρίου 2011
Το θέατρο ήταν η ζωή του.
Ο θεατρικός συγγραφέας και ηθοποιός Τάκης Χρυσούλης έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 65 ετών, αφήνοντας πίσω του μια σημαντική συγγραφική παρακαταθήκη, τόσο για ενήλικες όσο και για παιδιά.
Υπηρέτησε το θέατρο με πολλούς τρόπους: ως ηθοποιός, συγγραφέας, σκηνοθέτης, καθηγητής δραματικών σχολών, αλλά και ως εμπνευστής και συνιδρυτής της Θεατρομάθειας, μαζί με την Αλίκη Κατσαβού και άλλους καλλιτέχνες.
Ο Τάκης Χρυσούλης γεννήθηκε στον Πειραιά το 1946 και ήταν απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Θεάτρου Τέχνης Κάρολου Κουν.
Ως ηθοποιός συνεργάστηκε σε βασικούς ρόλους με το Θέατρο Τέχνης (1969–1974), το Πορεία (Λ. Τριβιζά), το Βρετάνια (Αγ. Αντωνόπουλος), την Αυλαία (Γ. Τζώρτζης), την Αλάμπρα (Θ. Καρακατσάνης), το Τόπος Αλλού (Ν. Καμτσής), το Μέγαρο Μουσικής (Melody Spirit) και άλλους θεατρικούς φορείς.
Ήταν βασικό στέλεχος στο Θέατρο Καισαριανής και ιδρυτικό μέλος των θεάτρων Λαϊκή Αθηναϊκή Σκηνή (1977–1980) και Σεμέλη (1987–1991).
Ως σκηνοθέτης εργάστηκε στο Εθνικό Θέατρο ως Β΄ σκηνοθέτης στην «Εκάβη» (1985), καθώς και στους θιάσους Λ.Α.Σ., Σεμέλη, στην Ομάδα του Οικονομικού Πανεπιστημίου, στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο και στη Θεατρομάθεια.
Το συγγραφικό του έργο
Ως θεατρικός συγγραφέας πρωτοεμφανίστηκε με το «Σαλουκατάν» στο Θέατρο Ήλιου το 1990. Ακολούθησε το «Αυγινό Όνειρο» στο Θέατρο Παπάγου το 1993.
Από το 1999 και μετά παρουσιάστηκαν συνεχώς έργα του, μεταξύ άλλων:
- «Ρήγας Βελεστινλής Φεραίος» (1999, Θέατρο Καισαριανής)
- «Νίκος Καββαδίας, ο εραστής της θάλασσας» (1999, Θέατρο Καισαριανής)
- «Τσιγγάνικο Παραμύθι» (2000, Θέατρο Οδού Ερμού)
- «Υπέρ αδυνάτου δυνατού» (2000, Κεντρικός Θίασος · 2002, Θεατρομάθεια)
- «Θαύμα αιώνιον» (2000, Θεατρομάθεια / Θέατρο Ελυζέ)
- «Ο μαρμαρωμένος Βασιλιάς» (2002, Θεατρομάθεια / Παλαιολόγεια Μυστρά)
- «Ωδή στην Παναγιά» (2003, Θεατρομάθεια / 9ο Φεστιβάλ Λουτρακίου)
- «Ο Αϊβαλιώτης Φώτης Κόντογλου» (2003, Ελεύθερη Έκφραση Μ. Ιγγλέση)
- «Ο Ορφέας Ζει» (2005, Θεατρομάθεια / Θέατρο Ελυζέ)
- «Εϊ Ψιτ!» (2005, Θεατρομάθεια / Θέατρο Ελυζέ)
- και άλλα.
Το θέατρο για παιδιά
Η αγάπη του για τα παιδιά τον οδήγησε ιδιαίτερα προς το παιδικό και παιδαγωγικό θέατρο. Μέσα από τη Θεατρομάθεια δημιούργησε μια σειρά έργων που συνδύαζαν την ιστορία, τη μουσική, το παιχνίδι και τη συμμετοχή των παιδιών.
Ανάμεσά τους:
- «Με αγάπης δαχτυλίδι στήνει η χαρά παιχνίδι» (2004, Θεατρομάθεια)
- «Μια σταλιά ουράνιο τόξο και την ομορφιά θα σώσω» (2005, Θεατρομάθεια)
- «Στου χρόνου το αλώνι…» (2006, Θεατρομάθεια)
- «Με νεράκι καθαρό στήνω της ζωής χορό» (2007, Θεατρομάθεια)
- «Απόψε η Έκπληξη» (2008, Άγκυρα – Πολυχώρος)
- «Τον κόσμο πιο ψηλά σηκώνω, την ελπίδα ανταμώνω» (2008, Θεατρομάθεια)
- «Κύκλος είναι και γυρίζει, μ’ ό,τι τελειώνει ξαναρχίζει» (2009, Θεατρομάθεια)
- «Του τραγουδιού το παραμύθι» (2009, Θεατρομάθεια).
Το ελληνικό θέατρο έχασε έναν σημαντικό άνθρωπο της τέχνης, αλλά συνεχίζει και ζει στις καρδιές μας και ηχεί στα χαμόγελα των παιδιών, κάθε φορά που ανοίγει η αυλαία για μια ακόμη παράσταση ζωής.
Το τελευταίο αντίο θα είναι το Σάββατο στις 12.00 στο Α΄ Κοιμητήριο Αθηνών.
