Πώς ωφελεί το θέατρο;
Για μένα, το θέατρο είναι η παιδική χαρά του ενήλικου εαυτού μου.
Είναι ο χώρος όπου τα «πρέπει» σωπαίνουν και τα «θέλω» βρίσκουν τρόπο να υπάρξουν.
Επειδή η τέχνη της υποκριτικής είναι για μένα εργαλείο αυτογνωσίας και εξερεύνησης, το θέατρο γίνεται αναπόφευκτα τόπος αλήθειας.
Στην καθημερινότητα φοράμε συχνά τόσες μάσκες, που στο τέλος χάνουμε την επαφή με τον ίδιο μας τον εαυτό. Στη σκηνή, αντίθετα, βρίσκω τον χώρο να «ξεκλειδώσω» πτυχές μου που στην καθημερινή ζωή μένουν σε καταστολή.
Για μένα, η σκηνή είναι ίσως το μοναδικό μέρος όπου επιτρέπεται να αποτύχω, να εκτεθώ και να είμαι «ακατάστατη».
Δεν με ενδιαφέρει να αποδείξω ότι ελέγχω τα εκφραστικά μου μέσα· με ενδιαφέρει να δω αν μπορώ να χάσω τον έλεγχο και, μέσα από αυτό, να συναντήσω μια πιο κρυμμένη αλήθεια.
Η προσέγγισή μου;
Κάθε ρόλος είναι μια ερώτηση που θέτεις στον εαυτό σου.
Ο στόχος;
Όχι να παριστάνω, αλλά να είμαι.
Και όταν νιώθω πως η σκέψη μου γίνεται υπεραναλυτική, το θέατρο λειτουργεί σαν γέφυρα που με μεταφέρει από τον «τόπο» του μυαλού στον τόπο της καρδιάς.
Σαν μια πνευματική άσκηση ενσυναίσθησης, με βοηθά να κατανοήσω τον ρόλο όχι μόνο με τη σκέψη, αλλά να τον βιώσω με το σώμα, την αναπνοή και την παρουσία μου.
Τα παρακάτω οφέλη ισχύουν και εκτός θεάτρου: π.χ. δημόσια ομιλία, διαχείριση άγχους, συνεργασία σε ομάδα.
🌱 Όφελος 1: Η φωνή μέσα μου
Το θέατρο με φέρνει σε επαφή με τη φωνή μου — όχι μόνο τη φωνή που ακούγεται, αλλά τη φωνή που συχνά μένει σιωπηλή.
Μέσα από ρόλους, παιχνίδι και σκηνική πράξη, μαθαίνω να ακούω τι συμβαίνει μέσα μου πριν προσπαθήσω να το εξηγήσω ή να το ελέγξω.
Δεν πρόκειται για τεχνική. Πρόκειται για παρουσία.
Για το θάρρος να εκφραστώ χωρίς να ζητώ άδεια, χωρίς να φοβάμαι αν αυτό που βγαίνει είναι «σωστό» ή «όμορφο». Στο θέατρο, η φωνή βρίσκει χώρο να υπάρξει όπως είναι — άτσαλη, εύθραυστη, δυνατή ή σιωπηλή.
Και αυτή η φωνή, όταν ακουστεί στη σκηνή, αρχίζει σιγά σιγά να ακούγεται και στην καθημερινή ζωή.
🌱 Όφελος 2: Μαθαίνω να σχετίζομαι
Το θέατρο δεν είναι μοναχική τέχνη. Είναι σχέση.
Σχέση με τον εαυτό, με τον συμπαίκτη, με τον χώρο, με το βλέμμα του άλλου.
Στη σκηνή μαθαίνω να εμπιστεύομαι, να ακούω, να περιμένω.
Μαθαίνω ότι δεν χρειάζεται να «λάμπω» μόνη μου, αλλά να υπάρχω μέσα σε ένα σύνολο. Ότι η παρουσία μου έχει νόημα όταν συνδέεται με την παρουσία των άλλων.
Αυτό που καλλιεργείται δεν είναι απλώς η συνεργασία, αλλά η ενσυναίσθηση:
η ικανότητα να μπω στη θέση του άλλου χωρίς να τον κρίνω και χωρίς να χάσω τον εαυτό μου.
Κάπως έτσι, το θέατρο γίνεται μικρογραφία ζωής.
🌱 Όφελος 3: Η φαντασία ως τρόπος να βλέπω τον κόσμο
Το θέατρο ξυπνά τη φαντασία όχι ως φυγή, αλλά ως τρόπο κατανόησης της πραγματικότητας.
Μου μαθαίνει να βλέπω το ίδιο πράγμα αλλιώς, να δίνω νέα σημασία σε κάτι συνηθισμένο, να μεταμορφώνω το απλό σε κάτι ζωντανό.
Θυμάμαι έντονα μια στιγμή μετά από παιδική παράσταση σε σχολείο.
Ένα παιδάκι ήρθε κοντά μου και μου είπε:
«Εγώ σας έχω ξαναδεί».
Του απάντησα χαμογελώντας: «Πού; Ήρθες στο θέατρο με τη μαμά;»
Και μου είπε, με απόλυτη σοβαρότητα:
«Όχι. Σας έχω δει στο όνειρό μου».
Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ξανά γιατί κάνουμε θέατρο.
Γιατί αγγίζει έναν χώρο βαθύτερο από τη λογική. Έναν χώρο όπου η φαντασία, το όνειρο και η αλήθεια συναντιούνται.
🎭 Απλά θεατρικά παιχνίδια για την καθημερινότητα
Το θέατρο δεν χρειάζεται σκηνή για να υπάρξει. Μπορεί να μπει διακριτικά στην καθημερινή ζωή.
– Το παιχνίδι του τυχαίου αντικειμένου
Παίρνουμε ένα απλό αντικείμενο, π.χ. μια κρεμάστρα, και προσπαθούμε να το χρησιμοποιήσουμε, να το μεταμορφώσουμε σε κάτι άλλο και να παίξουμε σαν παιδιά με αυτό. Ας πούμε η κρεμάστρα, γίνεται σπίτι που το κρατάμε πάνω από το κεφάλι μας, ή μια πυραμίδα που “φύτρωσε” πάνω στην κοιλιά μας, ή ένα διαστημόπλοιο, μια γατούλα. Δεν ψάχνουμε «έξυπνες» ιδέες — αφήνουμε τη φαντασία να οδηγήσει.
– Το παιχνίδι της απαγγελίας
Διαλέγουμε ένα μικρό κείμενο (μια στροφή από ποίημα, ένα παραμύθι, μια σκηνή από ταινία)
και το απαγγέλλουμε ενώ κάνουμε καθημερινές δουλειές: μαγείρεμα, σιδέρωμα, κηπουρική.
Το σώμα μιλά μαζί με τον λόγο και η εμπειρία αλλάζει ποιότητα.
🌈 Και ειδικά για τα παιδιά…
Στα θεατρικά μου εργαστήρια, ανάλογα με την ηλικία, καλλιεργούνται η συγκέντρωση, η συνεργασία, η φαντασία και η εκφραστικότητα.
Όμως πέρα από τις δεξιότητες, αυτό που βλέπω να δυναμώνει είναι το ίδιο το παιδί.
Το παιδί που συμμετέχει στο θέατρο αρχίζει να στέκεται αλλιώς στο σώμα του, να εμπιστεύεται τη φωνή του, να νιώθει ότι έχει θέση και αξία μέσα σε μια ομάδα.
Η αυτοπεποίθησή του αυξάνεται όχι γιατί «τα κατάφερε», αλλά γιατί τόλμησε να εκτεθεί και να υπάρξει.
✨ Συνοπτικό συμπέρασμα
Για μένα, το θέατρο δεν είναι απλώς τέχνη ή ψυχαγωγία.
Είναι χώρος ελευθερίας, συνάντησης και μεταμόρφωσης.
Είτε αφορά παιδιά είτε ενήλικες, το θέατρο μάς προσκαλεί να θυμηθούμε κάτι βαθιά ανθρώπινο:
ότι μπορούμε να παίξουμε, να αποτύχουμε, να φανταστούμε και — τελικά — να είμαστε.
🔗 Σχετικά άρθρα :
Σε αυτό το site μπορείτε ακόμα να διαβάσετε
- Συμμετοχικό θέατρο / βιωματική μάθηση Άρθρο για το οφέλη του
- Γιατί το Θέατρο για παιδιά είναι περισσότερο από ψυχαγωγία – Άρθρο
- Οφέλη από τη χρήση θεατρου στην εκπαίδευση -εάν είστε εκπαιδευτικό θα το βρείτε χρήσιμο
- Οι υπηρεσίες μας πρακτικό περιεχόμενο για το τί μπορεί να προσφέρει η Θεατρομάθεια.
- Βιογραφικό Αλίκης Κατσαβού → για να “γνωρίσετε” την πηγή των εμπειριών.
Συνεντεύξεις/ άρθρα/ αναφορές στη Θεατρομάθεια
- Συνέντευξη Αλίκη Κατσαβού στο Αθηνόραμα
- Συνέντευξη Αλίκη Κατσαβού στον Β.Παπαβασιλείου: Από το Α στο Ω (Cosmopoliti)
- Κριτική από τη Λουκία Σουγιά: Θέατρο.gr – Είδαμε “του τραγουδιού το παραμύθι”
- Culture Point: Συνέντευξη της Αλίκης Κατσαβού για το έργο της Θεατρομάθειας
- Συνέντευξη Αλίκη Κατσαβού στο Independent.gr για τη Θεατρομάθεια
