Η ενσυναίσθηση ως αρχή της Δικαιοσύνης στο Θέατρο για Παιδιά

Στο θέατρο, κάθε ρόλος είναι ένα παράθυρο προς την ψυχή του άλλου.
Όταν ένα παιδί παίζει, δεν υποκρίνεται· μπαίνει για λίγο στη θέση κάποιου διαφορετικού — του χαρούμενου, του λυπημένου, του αδικημένου, του γενναίου. Και μέσα από αυτή τη μεταμόρφωση, μαθαίνει κάτι βαθύ: ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν φως και σκοτάδι, χαρά και φόβο.

Αυτή η κατανόηση είναι η αρχή της ενσυναίσθησης, της ικανότητας να βλέπουμε τον κόσμο με τα μάτια του άλλου.
Κι εκεί ακριβώς αρχίζει και η δικαιοσύνη.
Γιατί μόνο όταν νιώθω τι σημαίνει να είσαι “ο άλλος”, μπορώ να φερθώ δίκαια, να μη πληγώσω, να θελήσω να βοηθήσω.

Το παιδικό θέατρο δεν διδάσκει μόνο υποκριτική· διδάσκει σχέση, καλοσύνη και ευθύνη.
Κάθε φορά που ένα παιδί παίζει ρόλο, κάνει το πρώτο βήμα προς έναν πιο δίκαιο κόσμο — αυτόν που αρχίζει μέσα του.